Een gesprek met mijn tiener over drugs en alcohol. Dat kreeg een bijzondere wending. Daar waar ikzelf ‘van de woorden’ ben, liet mijn dochter de kracht van beeld zien. “Mam, ik snap precies wat je bedoelt…” Ze pakte haar telefoon erbij en begon te zoeken naar een filmpje. Dit filmpje*: ‘Nuggets‘… Het maakte indruk. Op mij. En op haar. Geen tips. Geen adviezen. Enkel een ervaring. Soms zegt een beeld meer dan duizend woorden. *** 𝘕𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘪𝘮 𝘮𝘢𝘳𝘬𝘦𝘵𝘦𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘦𝘯𝘵𝘴𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘧 𝘪𝘬 𝘰𝘰𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘢𝘶𝘵𝘦𝘶𝘳 (𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳 “𝘋𝘦 𝘸𝘢𝘬𝘬𝘦𝘳𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘦𝘴𝘴𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭”) 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯: 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦 𝘰𝘣𝘴𝘦𝘳𝘷𝘢𝘵𝘪𝘦𝘴 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘸𝘦𝘳𝘬, 𝘨𝘦𝘻𝘰𝘯𝘥𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘦𝘯…

“Wat een rotweer is het, toch. Nu al herfst!” “Fijn, toch… Goed voor de plantjes!” Ik sta in de rij bij de kassa en raak geïntrigeerd door dit gesprek. Twee mensen die naar hetzelfde kijken, maar iets totaal anders zien. De een beschrijft het positieve: de heerlijke zomer die we gehad hebben, de aangenaam milde temperatuur op dit moment, dat voorzichtige zonnetje. De ander benoemt het negatieve: de aankomende (“verschrikkelijke”) herfst, de regen, de grijze lucht. De een spreekt vanuit dankbaarheid, de ander vanuit ontevredenheid. In elke situatie is er een keuze. Zet je je positieve bril op? Of je negatieve? Die keuze bepaalt hoe je de wereld ziet. Maar…

“Komt dat stalker-lied ook?” “Ja die komt nog!” Ik ben met mijn dochter van (inmiddels) 14 naar een concert van Sting. We zijn spontaan afgereisd naar Spa, omdat ik op het laatste moment toch nog tickets op de kop had weten te tikken voor een uitverkocht festival. Van tevoren had ik al even gepeild of ze mee zou willen: “Stel je voor dat ik een keer tickets voor Sting zou kunnen regelen, zou je dan meegaan?” “Ja, hoor!” had ze geantwoord. Dat terwijl ze me regelmatig had laten weten dat mijn muziek niet helemaal de hare is… Ik had dan ook niet in kunnen schatten dat ze zo zou genieten…

“Moet ik nu gaan vechten voor iets dat ik niet wil?” “Hoe bedoel je?” vraagt haar partner verbaasd. Vlak naast me hangt een vrouw haar telefoon op. “Dat was het bedrijf van mijn sollicitatiegesprek. Ik ben door naar de volgende ronde.” Ze kijkt er wat beteuterd bij. “Maar dat is toch goed?” vraagt hij, met verbazing in zijn stem. “Ik vertelde je toch… dat gesprek kostte me vooral energie.” “Ja, maar… ze willen je hebben. Gaaf, toch! Ik dacht dat je dit juist wilde?” roept hij, licht ingehouden, uit. Ze blijft even stil. “Dat dacht ik ook, ja. Maar nu ik daar geweest ben, weet ik dat dit niet is…

“Mijn vakantie was fantastisch!” “De mijne was een drama!” De verhalen na de vakantie kunnen bijna niet verder uit elkaar liggen. Hele verschillende typen vakanties en hele diverse belevingen. Die variëteit is verrassend en tegelijkertijd ook logisch (want zoveel mensen, zoveel wensen). Daar waar de een foto’s post van zijn verblijf op de camping, staat de ander in een jachthaven. Daar waar de een het ‘avontuur’ benoemt als ultieme reis, kiest de ander al jaren voor diezelfde bestemming. En dan het liefst ook datzelfde hotel en diezelfde kamer. Daar waar de een zijn vakantie vervloekt (maar waarde vindt in het ‘oncomfortabele’ omdat daar de groei zou liggen), staat de ander…

In de trein klinkt het gegier en gebrul van twee kleine kinderen. Dan komen er twee conducteurs de coupé binnen. ‘Hoe gaan ze daarop reageren?’ schiet het even door me heen.  Terwijl de ene conducteur mijn vervoersbewijs checkt, loopt de andere richting de kids en hun ouders.  De conducteur vraagt de kinderen niet om ‘wat zachter te doen’. Nee, hij speelt het spel gewoon heerlijk mee: “Zo, jullie zijn blij om met de trein te reizen!” Hij geeft de kinderen een sticker, omdat ze nu ‘echte treinreizigers’ zijn. De kids glimmen van trots. Als de conducteurs het treinstel bijna verlaten, rent een van de kinderen naar voren. De ‘grappige’ conducteur wordt op…

“Die koffie is echt niet te drinken!” Op een terras hoor ik een man naast me zich duidelijk uitspreken over de koffie. Ik glimlach (mijn eigen kopje had mij ook niet echt overtuigd 😉) en werk rustig verder. Niet veel later kijk ik op als de man de ober weer wenkt. Tot mijn verbazing bestelt hij zijn volgende kop koffie. Ik grijns: “Toch een tweede bakje?” “Je moet toch wat!” antwoordt hij. Die dag houd ik het, na één koffiepoging, zelf maar bij een kopje thee. Maar in gedachten zit ik alweer op een terras in Italië… Daar waar de koffie (of eigenlijk die hele kleine sterke espresso) eigenlijk altijd…

“Schat, dagje Amsterdam doen?” “Ja, gaaf!” antwoordde mijn 13-jarige. Waarom ze dit zo gaaf vond? Daar zat ik compleet naast… Ik had een leuke route uitgestippeld: langs de Beurs van Berlage, over de Dam, door de Kalverstraat, een terrasje aan de grachten en afsluiten in het Rijksmuseum. Voor ieder wat wils, zou je zeggen. Maar… het werd een onderdompeling in de belevingswereld van een tiener! Japanse anime figures spotten. Een blikje Monster uitproberen. Voor het eerst een vintage store in (want tweedehands = cool!). En uit je dak gaan bij het zien van een platenwinkel: “Cd’s zijn het helemaal. Platen zijn nog beter!”, volgens deze bijna 14-jarige. Niet veel later…

Om 10.00 uur ’s ochtends komt er een slaperig koppie om het hoekje kijken. “Mam, wat ben je aan het doen?” Ik kijk op vanachter mijn laptop. “Aan het werk, schat. Ik heb er al een halve dag opzitten.” Ik grijns bij het zien van haar ontzette blik. Deze zomer slaapt zij uit. Mama werkt de ochtenden. En in de middag? Dan gaan we er samen op uit. Nederland verkennen! Want wat heeft Nederland stiekem veel moois te bieden. ***𝘕𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘪𝘮 𝘮𝘢𝘳𝘬𝘦𝘵𝘦𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘦𝘯𝘵𝘴𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘧 𝘪𝘬 𝘰𝘰𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘢𝘶𝘵𝘦𝘶𝘳 (𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳 “𝘋𝘦 𝘸𝘢𝘬𝘬𝘦𝘳𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘦𝘴𝘴𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭”) 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯: 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦 𝘰𝘣𝘴𝘦𝘳𝘷𝘢𝘵𝘪𝘦𝘴 𝘰𝘷𝘦𝘳…