“Maar wat is het nut dan van mediteren? Gek worden van al die gedachten?” “Nee, gek word je juist op het moment dat je niet mediteert.” “Hoe bedoel je? Juist als ik stil ga zitten, heb ik enorm veel gedachten.” “Dat lijkt misschien zo. Maar eigenlijk word je je bewust van al die gedachten die gedurende een dag zomaar opkomen. Nu zie je ze ineens langskomen.” “En wat is daar het voordeel dan van?” “Nou, als je je gedachten kunt zien voor wat ze zijn, dan kun je ook zien of ze je wat brengen of niet. Er ontstaat een keuze: ga ik met deze gedachte ‘in gesprek’. Of laat…

Voor wie het spannender is? Zo’n toetsweek? Voor dochter of voor moeder? Dat is nog maar de vraag… 😉 Het afgelopen jaar startte mijn dochter op de middelbare school. In die tijd is ze enorm gegroeid in zelfstandigheid en verantwoordelijkheid. De weg naar volwassene is ingeslagen… Maar ook als ouder betekent de overgang naar de middelbare school groei. Van verzorgen naar loslaten. Van adviseren naar coachen. Balanceren tussen overnemen en helpen. Soms is het maar een dun lijntje… Helemaal tijdens een toetsweek, waarin de uitdaging wordt aangegaan met bergen leerstof, planningen, deadlines en verschillende leerstijlen. Waarin ook stressbestendigheid, motivatie en vertrouwen op de proef worden gesteld. Maar ze heeft het…

Mijn vader werkte zijn hele leven bij de bank. Maar tussen de schilderijen is hij een ander mens…  Mijn vader is altijd een harde werker geweest. Trouw vertrok hij iedere ochtend naar kantoor. Vaak stond ik hem ’s avonds op te wachten, een paar straatjes voor ons huis, om het laatste stukje met hem mee te rijden. Het was voor ons beiden een moment van verbinding. En voor hem een kans om de cijfertjes en werkdruk even achter zich te laten. Mijn vader komt namelijk niet uit de tijd van ‘doe werk waar je blij van wordt’. Anders had deze kunstkenner misschien andere keuzes gemaakt.  Op deze foto zie je…

“Ik vind het best spannend,” zegt ze tegen het meisje dat naast haar op een van de sportapparaten is komen zitten. “Wat vind je spannend?” vraagt het meisje. “Nou,” antwoordt de dame, “gewoon hier komen, tussen iedereen die fit is.” Ze wendt haar blik af en staart naar beneden. Alsof ze zich ineens heel bewust is van haar lichaam. Het meisje luistert rustig. “Ik heb je hier niet eerder gezien?” vraagt ze. “Vandaag ben ik hier voor het eerst,” antwoordt de dame. “Elke eerste keer is spannend,” glimlacht het meisje.  “Ja,” antwoordt de dame zacht. “Maar dit keer wil ik dat er iets verandert.” “Wat goed,” zegt het meisje. “Die…

Dit is mijn broer Erwin. Lange tijd bewandelde hij het pad van maatschappelijk succes.  Goede baan. Mooi salaris. Erkenning. Maar met het beklimmen van de carrièreladder merkte hij dat een ding over het hoofd gezien had.  Zijn hart… Hij deed werk waar hij goed in was, maar waar de liefde voor was bekoeld.  En dat voelde hij. Lichamelijk en geestelijk. De afgelopen tijd maakte hij andere keuzes: Hij stapte uit loondienst en stortte zich volledig op zijn eigen bedrijf.  Hij begeleidt mensen bij ontslag, met aandacht voor hun verhaal en hart voor de zaak. Hij maakt geen lange dagen meer op kantoor, maar werkt parttime zodat hij meer tijd heeft…

“Een lichtje in de duisternis”Leven en dood gaan hand in hand Waar het leven van de een begint,eindigt dat van de anderWaar geboorte vreugde brengt,brengt de dood verdrietMaar ook in afscheid nemenschuilt iets moois… Nabijheid voor de stervende,hoop voor de nabestaandenRust voor degene die gaat,vrede voor degenen die achterblijven Het is eenvoudig om licht te zien,in lichte tijdenMaar moeilijker om het licht te zijn,in de duisternis Vandaag brandt er een kaarsje;een lichtje in het donkerWant zonder donker is er geen licht,en zonder licht geen donker * 𝘕𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳𝘪𝘮 𝘮𝘢𝘳𝘬𝘦𝘵𝘦𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘦𝘯𝘵𝘴𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘧 𝘪𝘬 𝘰𝘰𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘢𝘶𝘵𝘦𝘶𝘳 (𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳 “𝘋𝘦 𝘸𝘢𝘬𝘬𝘦𝘳𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘦𝘴𝘴𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭”) 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘦…

Mijn schoonmoeder belt… Ik weet meteen hoe laat het is. Een week eerder heb ik een gezamenlijk reisje geboekt. We namen samen nog even alle details door. “Nog vragen?” vroeg ik. “Nee hoor, schat! Ik heb geen vragen meer. Je weet ’t, we reizen zelf regelmatig.” Sindsdien belt ze toch vrijwel elke dag even: “Zijn de afmetingen van mijn koffertje goed?”“Mag ik dit ook meenemen in mijn koffer…?”“Hoe is het weer daar? Wat zal ik voor kleding meenemen?” Iedere keer als haar naam nu op mijn scherm verschijnt, heb ik stiekem al een binnenpretje. Want ik weet: die belletjes gaan niet om informatie. Die belletjes gaan om verbinding. En dus…

“Vandaag is je laatste dag” Hij is 67 jaar oud en hij heeft zijn plan uitgestippeld: “Dit is de dag dat ik met pensioen ga.” Eerder dan verwacht, precies zoals gehoopt.Vakantiedagen opgespaard.Tot de grote dag, waarop hij het kantoor uitzwaaien mag. Laatste keer de afslag nemen.Laatste keer de parkeerplaats opdraaien.Laatste keer het kantoor binnenstappen. Collega’s zeggen een voor een gedag: “Vandaag je laatste dag”“Vandaag je laatste wandeling”“Vandaag je laatste lunch” Maar weet goed dat het niet ‘je laatste’ is.Alleen in dit verband.Van kantoor.Van collega’s.Van werk. Je staat aan een nieuw begin. Plannen maken voor die vrijgekomen tijd.Rusten en ontspannen, maar ook roeien en reizen.Muziek maken en vergeten hobby’s ophalen. Voldoening…

“Het is wel een heel andere cultuur; ben benieuwd hoe lang dat stand houdt.” Dit zijn Nima en ik. Nima komt uit Iran. Ik uit Nederland.  Aan het begin van onze relatie kregen we nog wel eens ongevraagd advies. Iets met cultuur. Verschillen. Andere achtergronden. Andere gewoontes. Inmiddels zijn we bijna 25 jaar verder, nog steeds (gelukkig!) samen en weten behoorlijk wat over cultuurverschillen (hij maakte er zelfs zijn vak van als trainer op het gebied van cultuur en leiderschap). Vaak denken we dat cultuurverschillen lastig te overbruggen zijn. Maar wij hebben juist iets anders ervaren. Die verschillen waren niet zozeer uitdagend, maar vooral verrijkend. Voor mij sprongen er elementen…

“Uw dochtertje moet toch echt op de stoel naast u gaan zitten, met de gordel om.” Enorm gehuil volgt als de dame voor ons in het vliegtuig haar kleine meid naast zich probeert neer te zetten. Het is meivakantie. De dame reist alleen met twee jonge kinderen van amper één en drie jaar oud. De jongste klampt zich stevig aan haar vast. De stewardess blijft vriendelijk maar duidelijk: het kind moet zitten. Ondertussen vult het vliegtuig zich met tonen die net te hoog zijn voor je trommelvlies. Ik kijk om me heen. De blikken van omstanders. Oordopjes die tevoorschijn worden gehaald. Noise cancelling aan. Ik doe hetzelfde. Omgevingsgeluid uit. Gehuil…